ΒΟΛΟΣ | Για τα γεγονότα στην αντιιμπεριαλιστική συγκέντρωση της Τρίτης 13 Γενάρη

Η τοποθέτηση γίνεται στα πλαίσια της συζήτησης που έχει ανοίξει μεταξύ τοπικών οργανώσεων της αριστεράς και συλλογικοτήτων του α/α χώρου, στη βάση των ζητημάτων που αναδεικνύονται από τα γεγονότα στην συγκέντρωση της Τρίτης 13 Γενάρη με στόχο να βγουν συμπεράσματα.

Για πρώτη φορά στον Βόλο μετά την δολοφονική επίθεση σε μέλη του α/α χώρου στο Κάτω Πολυτεχνείο κατά την διάρκεια του 3ημερου εορτασμού της 17 Νοέμβρη του ’25, μέλη της ΑΡΑΣ αρχίζουν να «βγαίνουν από τα καταφύγια» με την σιωπηλή παρακολούθηση συσκέψεων κοινής δράσης μεταξύ οργανώσεων και συλλογικοτήτων, αλλά και με την συγκροτημένη εμφάνισή τους σε κινητοποιήσεις και στους χώρους Ασύλου – πάντα κάτω από τη κάλυψη της ΛΑΕ.

Το γεγονός της επίθεσης στο μπλόκ της ΛΑΕ-ΑΡΑΣ με πρωτοβουλία ατόμων του α/α χώρου με αποτέλεσμα την διάλυση της συγκέντρωσης αλληλεγγύης στον λαό της Βενεζουέλας μπροστά σε κόσμο της πόλης στον οποίο απευθύνονταν η παρέμβαση, μπροστά σε νεολαίους που δεν έχουν καμία εικόνα για τις προηγούμενες αντιπαραθέσεις, θεωρούμε αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο για το κίνημα.

Η στάση του αναρχικού χώρου, κουβαλάει δεκαετίες πρακτικών πλήρως αποκομμένων από το μαζικό κίνημα και τις διαδικασίες συγκρότησής του. Ανακύκλωση βεντέτας, οργανωτικές συγκρούσεις, «πρωτοβουλιακά πεσίματα» χωρίς καμία απολύτως σύνδεση με τις πολιτικές-ιδεολογικές-οργανωτικές αναγκαιότητες της λαϊκής πάλης και τις ευθύνες των οργανωμένων δυνάμεων που θέλουν να συμβάλουν στην ανάπτυξή της.

Από μεριά μας θέλουμε να δηλώσουμε συγκεκριμένα:

Ο πολιτικός αποκλεισμός οποιασδήποτε δύναμης υπονομευτικής προς το κίνημα και με τον δοσμένο συσχετισμό που έχει πανελλαδικά η ΑΡΑΣ εντός των Φοιτητικών Συλλόγων – δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με κλειστές διαδικασίες, με συνεννοήσεις μεταξύ κάποιων «προθύμων», ακόμα και με κοινές συμφωνίες ότι «δεν τους καλούμε μαζί μας».

Η πολιτική απομόνωση των πρακτικών και της γραμμής της ΑΡΑΣ από τους δρόμους, τους φοιτητικούς συλλόγους και τις συνελεύσεις κοινής δράσης απαιτεί μαζικές διαδικασίες λειτουργίας αυτών των οργάνων πάλης, με την ενεργή συμμετοχή και τοποθέτηση κάθε αγωνιστή, με την πλατιά συμμετοχή της νεολαία και λαϊκών ανθρώπων. Απαιτεί την πλήρη αποκάλυψη της ρεφορμιστικής γραμμής που κρύβεται πίσω από αγωνιστικά προσωπεία. Μία ρεφορμιστική γραμμή που καλύπτεται με υπερ-επαναστατικές ψευτιές και την πλήρη διαστροφή της πραγματικότητας που βιώνει ο λαός που καλείται να αγωνιστεί για να ζήσει.

_ Διότι διαστροφή της πραγματικότητας αποτελεί η σύνδεση του όρου της «συνεπούς αντιιμπεριαλιστικής στάσης» με μία τοποθέτηση ξεριζωμένη από ταξικά χαρακτηριστικά, που φτάνει στην υπεράσπιση της κυβέρνησης Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Που επιλέγει καλή-κακή πλευρά και στρατόπεδο στη βάση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που αναμασά αντεπαναστατικά θεωρήματα (θεωρία των Τριών Κόσμων, σοσιαλοδημοκρατικών κυβερνήσεων κλπ.)

_ Διότι υπερ-επαναστατικές ψευτιές είναι οι διακηρύξεις για τις «νίκες» που έφερε το φοιτητικό κίνημα με την καθοδήγηση της ΑΡΑΣ στους συλλόγους, όταν η κυβέρνηση της ΝΔ πέρασε – για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες – και μετά από μήνες συστημικής προετοιμασίας – εκατοντάδες χιλιάδες διαγραφές φοιτητών χωρίς να σηκωθεί κεφάλι.

_ Διότι κάθε άλλο παρά προφίλ αγωνιστών ήταν η δολοφονική επίθεση στο τριήμερο του Πολυτεχνείου που «δανείστηκε» χαρακτηριστικά από τα μέσα καταστολής και τον στρατό, αποτυπώνοντας την αστική λογική που έχει κυριαρχήσει σε δυνάμεις με ίδιες συμπεριφορές και πρακτικές, σαν αποτέλεσμα της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος.

Αυτή μας η τοποθέτηση έρχεται σε κάθετη αντίθεση με τις οργανωτικές αντιπαραθέσεις, το οπαδικό «σπάσιμο» και την ανακύκλωση των πρακτικών τραμπουκισμού – που σε καμία περίπτωση δεν βοηθούν στην πολιτική-ιδεολογική-οργανωτική συγκρότηση του λαϊκού παράγοντα.

Η απομόνωση της ΑΡΑΣ ως μη κινηματικής δύναμης από τους φοιτητικούς συλλόγους δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την συζήτηση του ζητήματος σε αυτές καθ’ αυτές τις γενικές συνελεύσεις, με την συμμετοχή των μελών της ΑΡΑΣ σε αυτές. Χωρίς την αταλάντευτη πολιτική αντιπαράθεση κάθε χώρου και αγωνιστή που θέλει να δει τους φοιτητές να συγκροτούνται ξανά σε μαζικό κίνημα αγώνα. Αυτή είναι η κατεύθυνση που στην τελική θα προσφέρει εργαλεία πολιτικής συγκρότησης και συνείδησης στη σπουδάζουσα νεολαία ενάντια σε δυνάμεις όπως η ΑΡΑΣ.

Οι συσχετισμοί δύναμης των ρεφορμιστικών, υπονομευτικών και αντεπαναστατικών γραμμών ανατρέπονται μονάχα μέσα στα πλαίσια της αγωνιστικής κίνησης των μαζών. Είναι ένας από τους λόγους που οι κυρίαρχες ρεφορμιστικές δυνάμεις στους φοιτητικούς συλλόγους αντιμετωπίζουν τις γενικές συνελεύσεις ως βαρίδια στον σχεδιασμό τους με την αποθέωση του εικονικού συνδικαλισμού και τον λογικών ανάθεσης – πόσο μάλλον σε μια φάση που σκληραίνει η επίθεση του συστήματος στα πανεπιστήμια και γενικά στην κοινωνία. 

Βόλος 21/01/2025