Η τοποθέτηση
γίνεται στα πλαίσια της συζήτησης που έχει ανοίξει μεταξύ τοπικών οργανώσεων της
αριστεράς και συλλογικοτήτων του α/α χώρου, στη βάση των ζητημάτων που αναδεικνύονται
από τα γεγονότα στην συγκέντρωση της Τρίτης 13 Γενάρη με στόχο να βγουν
συμπεράσματα.
Για πρώτη φορά
στον Βόλο μετά την δολοφονική επίθεση σε μέλη του α/α χώρου στο Κάτω
Πολυτεχνείο κατά την διάρκεια του 3ημερου εορτασμού της 17 Νοέμβρη του ’25,
μέλη της ΑΡΑΣ αρχίζουν να «βγαίνουν από τα καταφύγια» με την σιωπηλή
παρακολούθηση συσκέψεων κοινής δράσης μεταξύ οργανώσεων και συλλογικοτήτων, αλλά
και με την συγκροτημένη εμφάνισή τους σε κινητοποιήσεις και στους χώρους Ασύλου
– πάντα κάτω από τη κάλυψη της ΛΑΕ.
Το γεγονός της
επίθεσης στο μπλόκ της ΛΑΕ-ΑΡΑΣ με πρωτοβουλία ατόμων του α/α χώρου με
αποτέλεσμα την διάλυση της συγκέντρωσης αλληλεγγύης στον λαό της Βενεζουέλας
μπροστά σε κόσμο της πόλης στον οποίο απευθύνονταν η παρέμβαση, μπροστά σε
νεολαίους που δεν έχουν καμία εικόνα για τις προηγούμενες αντιπαραθέσεις,
θεωρούμε αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο για το κίνημα.
Η στάση του
αναρχικού χώρου, κουβαλάει δεκαετίες πρακτικών πλήρως αποκομμένων από το μαζικό
κίνημα και τις διαδικασίες συγκρότησής του. Ανακύκλωση βεντέτας, οργανωτικές
συγκρούσεις, «πρωτοβουλιακά πεσίματα» χωρίς καμία απολύτως σύνδεση με τις
πολιτικές-ιδεολογικές-οργανωτικές αναγκαιότητες της λαϊκής πάλης και τις
ευθύνες των οργανωμένων δυνάμεων που θέλουν να συμβάλουν στην ανάπτυξή της.
Από μεριά μας θέλουμε
να δηλώσουμε συγκεκριμένα:
Ο πολιτικός
αποκλεισμός οποιασδήποτε δύναμης υπονομευτικής προς το κίνημα και με τον δοσμένο
συσχετισμό που έχει πανελλαδικά η ΑΡΑΣ εντός των Φοιτητικών Συλλόγων – δεν μπορεί
να πραγματοποιηθεί με κλειστές διαδικασίες, με συνεννοήσεις μεταξύ κάποιων
«προθύμων», ακόμα και με κοινές συμφωνίες ότι «δεν τους καλούμε μαζί μας».
Η πολιτική
απομόνωση των πρακτικών και της γραμμής της ΑΡΑΣ από τους δρόμους, τους
φοιτητικούς συλλόγους και τις συνελεύσεις κοινής δράσης απαιτεί μαζικές
διαδικασίες λειτουργίας αυτών των οργάνων πάλης, με την ενεργή συμμετοχή και
τοποθέτηση κάθε αγωνιστή, με την πλατιά συμμετοχή της νεολαία και λαϊκών
ανθρώπων. Απαιτεί την πλήρη αποκάλυψη
της ρεφορμιστικής γραμμής που κρύβεται πίσω από αγωνιστικά προσωπεία. Μία
ρεφορμιστική γραμμή που καλύπτεται με υπερ-επαναστατικές ψευτιές και την πλήρη
διαστροφή της πραγματικότητας που βιώνει ο λαός που καλείται να αγωνιστεί για
να ζήσει.