75 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ

75 χρόνια πέρασαν από την ίδρυση του ΝΑΤΟ. 75 χρόνια από την ίδρυση του μεγαλύτερου δολοφονικού ιμπεριαλιστικού οργανισμού. 75 χρόνια πόλεμοι, σφαγές, επεμβάσεις, χούντες.

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία. φυλ. 844, στις 6/4/2019

«…του τρόμου του επιτελείο!»
ΝΑΤΟ. 70 χρόνια πόλεμοι και εγκλήματα ενάντια στους λαούς




Στις 4 Απρίλη του 1949 στην Ουάσινγκτον, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και άλλες 10 ευρωπαϊκές χώρες (Βέλγιο, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Δανία, Ισλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία), με όλη την επισημότητα που άρμοζε στην περίσταση, ίδρυσαν τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, γνωστή ως ΝΑΤΟ. Οι διεργασίες όμως μέσα από τις οποίες κατέληξαν οι χώρες αυτές στην ίδρυση του ΝΑΤΟ ξεκινούν από τα μέσα ακόμα της δεκαετίας του 1940.

Η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου

1945. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει λήξει. Ο Κόκκινος Στρατός έχει συντρίψει το ναζισμό και ήδη στην Ανατολική Ευρώπη έχουν δημιουργηθεί οι Λαϊκές Δημοκρατίες. Ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα και εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε ολόκληρη την υφήλιο θέτουν ζήτημα εξουσίας. Στην Κίνα είναι θέμα χρόνου για το Κομμουνιστικό Κόμμα να πάρει την εξουσία και να ανατραπεί ο καπιταλισμός στην πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου.

Την υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος που έχει κλονιστεί συθέμελα, θα αναλάβουν οι ΗΠΑ. Έχοντας κερδίσει την πρωτοκαθεδρία του ιμπεριαλισμού από τη Μ. Βρετανία, μεθοδεύουν τη δημιουργία μιας στρατιωτικοπολιτικής συμμαχίας κρατών που θα φρενάρει την άνοδο του επαναστατικού κινήματος και θα στραφεί εναντίον των σοσιαλιστικών χωρών.
Η αρχή θα γίνει το Φλεβάρη του 1946 με το περίφημο «μακρύ τηλεγράφημα» του Τζορτζ Κέναν, διπλωμάτη των ΗΠΑ στη Μόσχα. Σ’ αυτό αναφέρεται στη σκληρή εξωτερική πολιτική που έπρεπε να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ για την «αναχαίτιση του σοβιετικού επεκτατισμού».

Στο ίδιο μήκος κύματος θα κινηθεί ένα μήνα αργότερα κι ο Τσόρτσιλ με την ομιλία του στο Φούλτον του Μιζούρι όπου θα υποστηρίξει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την «ιερή» υποχρέωση του «ελεύθερου κόσμου» να υπερασπιστεί την ύπαρξή του από τον κίνδυνο του κομμουνισμού. Σ’ αυτήν την ομιλία θα χρησιμοποιήσει τον όρο «σιδηρούν παραπέτασμα» αντιγράφοντας τον Γκέμπελς (υπουργό προπαγάνδας των Ναζί) που χρησιμοποίησε τον ίδιο όρο για την ΕΣΣΔ ένα χρόνο νωρίτερα. «"Από το Στετίνο στη Βαλτική μέχρι την Τεργέστη στην Αδριατική ένα σιδηρούν παραπέτασμα έχει απλωθεί κατά μήκος της ηπείρου…" και ζητούσε τη δημιουργία μιας συμμαχίας των αγγλόφωνων λαών που με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους και τις ναυτικές και αεροπορικές βάσεις τους "σπαρμένες σ’ ολόκληρο τον κόσμο" μπορούσαν να προσφέρουν "μια συντριπτική εγγύηση ασφαλείας"…». («Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ», σελ. 85)

Στις 12 Μάρτη του 1947 οι ΗΠΑ, δια στόματος του ίδιου του προέδρου τους, Χάρι Τρούμαν, ανακοινώνουν το «Δόγμα Τρούμαν». Το δόγμα αυτό θα καθορίσει από δω και πέρα «την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για την υποστήριξη ελεύθερων λαών που θα προβάλουν αντίσταση στις απόπειρες υποδούλωσης από ένοπλες μειονότητες ή εξωτερικές πιέσεις». («Διπλωματία», σελ. 506). Και φυσικά όταν αναφέρονται σε «ένοπλες μειονότητες» και «εξωτερικές πιέσεις» εννοούν τα επαναστατικά κομμουνιστικά και εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

Το δόγμα θα συμπληρωθεί λίγους μήνες αργότερα με το σχέδιο Μάρσαλ δηλαδή την οικονομική «βοήθεια» των ΗΠΑ προς την Ευρώπη για την ανοικοδόμησή της. Ο Ψυχρός Πόλεμος μόλις έχει αρχίσει.

Μέχρι τον Απρίλη του 1949 που ιδρύεται το ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθούν ουκ ολίγες προσπάθειες των Δυτικών για δημιουργία «αμυντικών» συμμαχιών όπως η συνθήκη της Δουνκέρκης μεταξύ Μ. Βρετανίας και Γαλλίας το 1947, η Συνθήκη του Ρίο την ίδια χρονιά μεταξύ ΗΠΑ και χωρών της Λατινικής Αμερικής και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ) το 1948. Σημαντικότερη από αυτές ήταν η «Δυτική Συμμαχία» που συγκροτήθηκε το Μάρτη του 1948 στις Βρυξέλλες από 5 ευρωπαϊκά κράτη (Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο).

Ίδρυση του ΝΑΤΟ

Τελικά στις 4 Απρίλη του 1949 θα ιδρυθεί το ΝΑΤΟ που έμελε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια ιστορία από τις αρχές του δευτέρου μισού το 20ου αι. μέχρι και τις μέρες μας. Οι ΗΠΑ θα έχουν για όλο αυτό το διάστημα ηγετικό ρόλο στη λυκοσυμμαχία. Θα σπείρουν στρατιωτικές βάσεις σε κάθε γωνιά του κόσμου, θα καθοδηγήσουν με τη βοήθεια της CIA δεκάδες πραξικοπήματα και θα επέμβουν στρατιωτικά σε πολλές χώρες του πλανήτη είτε με τη συμφωνία των ΝΑΤΟϊκών συμμάχων τους είτε μόνες τους. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις οι επεμβάσεις θα πραγματοποιηθούν και με την κάλυψη του ΟΗΕ.

 Το 1952 θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ η Ελλάδα και η Τουρκία και το 1955 η Δυτ. Γερμανία. Η επόμενη είσοδος κράτους είναι της Ισπανίας το 1982 και μετά τις ανατροπές του '90-'91 θα μπουν σχεδόν όλες οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Σήμερα το ΝΑΤΟ μετρά 29 κράτη.

Επεμβάσεις και πραξικοπήματα

Ένα μόλις χρόνο μετά την ίδρυση του ΝΑΤΟ, το 1950, οι Αμερικάνοι θα επέμβουν στρατιωτικά στην Κορέα. Επί τρία χρόνια αιματοκυλούν τον κορεατικό λαό (4 εκατ. νεκροί) και βομβαρδίζουν όλες σχεδόν τις πόλεις της Β. Κορέας. Το ενδεχόμενο της ρίψης ατομικής βόμβας συζητήθηκε σοβαρά στα αμερικανικά επιτελεία.

Η συνέχεια είναι ακόμα πιο αιματηρή. Ένας από τους πρώτους στόχους των ΗΠΑ ήταν η πλήρης κυριαρχία τους στην αμερικανική ήπειρο με δεκάδες πραξικοπήματα και στρατιωτικές επεμβάσεις:

Γουατεμάλα 1954, οι ΗΠΑ στέλνουν στρατό, ανατρέπουν την εκλεγμένη κυβέρνηση και εγκαθιδρύουν στρατιωτική δικτατορία.

Κούβα 1961, Αμερικανοί μισθοφόροι εισβάλουν στον κόλπο των Χοίρων.

Στα 1965 οι ΗΠΑ καταλαμβάνουν στρατιωτικά τον Άγιο Δομήνικο.

Στη Χιλή η CIA σε συνεργασία με τον Πινοσέτ θα εγκαθιδρύσει μια στυγνή δικτατορία, ανατρέποντας την εκλεγμένη κυβέρνηση του Αλιέντε και δολοφονώντας τον ίδιο.

Στη Νικαράγουα, σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, οι ΗΠΑ θα στηρίξουν με σύγχρονο οπλισμό και πολύ χρήμα τους ακροδεξιούς Κόντρας ενάντια στην κυβέρνηση των Σαντινίστας.

Στα 1983, 2.000 Αμερικανοί πεζοναύτες εισβάλουν στη Γρενάδα, ένα μικροσκοπικό νησί της Καραϊβικής, ανατρέποντας την φιλοσοβιετική κυβέρνηση και σκοτώνοντας δεκάδες.

Μια νέα στρατιωτική εισβολή των Αμερικανών στον Παναμά πραγματοποιήθηκε το 1989 για τον έλεγχο της διώρυγας.

Ακόμα πιο σοβαρές όμως είναι οι επεμβάσεις των ΗΠΑ σε χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής που σε ορισμένες περιπτώσεις ο αριθμός των νεκρών αγγίζει τα όρια της γενοκτονίας.

Ανατροπή της κυβέρνησης του Ιράν με πραξικόπημα της CIA το 1953, επέμβαση στο Λίβανο 1958 και κατάληψη της Βηρυτού, δολοφονία του ηγέτη του Κονγκό, Πατρίς Λουμούμπα στα 1960, στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα το 1967 και απόπειρα πραξικοπήματος στην Κύπρο το 1974 με τις ευλογίες των βορειοαμερικάνων ιμπεριαλιστών.

Μελανό στίγμα θα μείνει στην ιστορία των ΗΠΑ ο πόλεμος του Βιετνάμ που θα ξεκινήσει το 1963. 1.500.000 Αμερικανοί στρατιώτες θα λάβουν μέρος, χάνοντας τελικά έναν πόλεμο και θα διαρκέσει σχεδόν μια δεκαετία.

Άμεση είναι και η εμπλοκή των ΗΠΑ στο πραξικόπημα του 1965 στην Ινδονησία που θα έχει ως αποτέλεσμα τη δολοφονία περισσότερων από 1.000.000 κομμουνιστών.

Σε μια νέα σφαγή θα λάβουν μέρος οι Αμερικάνοι στην Καμπότζη από το 1969 μέχρι το 1975 με 2.000.000 νεκρούς.

Στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ θα συνδράμουν το Ισραήλ σε όλους τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους εναντίον της Αιγύπτου, της Συρίας, του Λιβάνου τη δεκαετία του ’70 και στις αρχές του ’80.

Μετά την κατάρρευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ τα γεράκια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ θα εφεύρουν τον «Άξονα του κακού» βάζοντας στο στόχαστρο όποιο κράτος δεν έχει φιλοδυτικό προσανατολισμό. Θεωρώντας ότι δεν υπάρχει πλέον ισχυρός αντίπαλος, διεκδικούν την παγκόσμια κυριαρχία. Βαλκάνια, Μ. Ανατολή και Κεντρική Ασία θα γίνουν οι νέες εστίες πολέμου όπου τα ΝΑΤΟϊκά γεράκια θα δοκιμάσουν τα πιο σύγχρονα όπλα.

Το 1991 ξεκινά στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράκ που θα ολοκληρωθεί το 2003 με την κατάληψη της χώρας.
Την ίδια χρονιά με τη στήριξη όλων των Ευρωπαίων συμμάχων τους θα βάλουν μπροστά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας. Βομβαρδισμοί στη Βοσνία το 1994, την Κροατία το 1996, τη Σερβία το 1999.

Το 2001 με αφορμή το χτύπημα στους «δίδυμους πύργους» εξαπολύουν επίθεση στο Αφγανιστάν με αποτέλεσμα το θάνατο χιλιάδων.

Το πάζλ των στρατιωτικών επεμβάσεων συμπληρώνεται με δεκάδες βομβαρδισμούς όπως στη Λιβύη το 1981, το Λίβανο το 1982, το Σουδάν το 1998, εμπλοκές σε πολέμους όπως το 1987 στον πόλεμο Ιράν - Ιράκ, επεμβάσεις όπως στη Σομαλία το 1992 και ξανά βομβαρδισμοί στη Λιβύη το 2011 που είχαν ως αποτέλεσμα την ανατροπή του Καντάφι.

Ακόμα πιο πρόσφατη είναι η εμπλοκή τους στην Ουκρανία με την ολοφάνερη στήριξη των νεοναζί που ακόμα βρίσκονται στην κυβέρνηση όπως και στη Συρία που εδώ και χρόνια κομματιάζουν το λαό της.

Τέλος πρέπει να τονίσουμε ότι και άλλες χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ όπως η Μ. Βρετανία και η Γαλλία ακόμα και μόνες τους ενεπλάκησαν σε πολέμους όπως ο αυτός των Φόκλαντ το 1982 και της Αλγερίας 1954-1962.

Επιγραμματικά θα λέγαμε ότι το ΝΑΤΟ είναι μια δολοφονική μηχανή, ένας παγκόσμιος χωροφύλακας που στρέφεται ενάντια στους λαούς και υπερασπίζεται μόνο τα συμφέροντα των δυτικών ιμπεριαλιστών. Η 70χρονη πορεία του είναι σπαρμένη με θάνατο και βουτηγμένη στο αίμα των λαών.

Πηγές

«Διπλωματία», Χένρι Κίσινγκερ, εκδ. Νέα Σύνορα - Λιβάνη
«Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ», Ντ. Χόροβιτς, εκδ. Κάλβος
«Η μαύρη βίβλος του καπιταλισμού», εκδ. Λιβάνη

Τιμούμε την 8η Μάρτη: Το γυναικείο κίνημα σήμερα

 (αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία, και υπενθύμιση για τη σημερινή εκδήλωση στο Εκτός των Τειχών)

Το γυναικείο κίνημα σήμερα

Κακοποιήσεις, βιασμοί, δολοφονίες παιδιών και γυναικών μέσα στην οικογένεια ή στο συγγενικό και φιλικό περιβάλλον έχουν γίνει καθημερινή είδηση. Μητέρα σκότωσε τα παιδιά της, πατέρας βίασε τον γιο του ή την κόρη του, γυναίκα δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της, γιος χτύπησε τη μητέρα του μέχρι θανάτου, 15χρονα βίαζαν και βασάνιζαν συμμαθητή τους…

Οι ιμπεριαλιστές απειλούν τους λαούς με γενικευμένο πόλεμο. Προσπαθούν να φτιάξουν συμμαχίες. Οι φλόγες του πολέμου καίνε ήδη μια σειρά χώρες και λαούς. Ο πόλεμος στην Ουκρανία οξύνει όλες τις αντιθέσεις, ενώ συνεχίζεται η γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους σιωνιστές φασίστες του Ισραήλ, που μετατρέπουν την παλαιστινιακή γη σε κρανίου τόπο, ώστε να μην υπάρχουν σημάδια σπιτιών, σαν να μην έμενε ποτέ κανείς εκεί. Να μην υπάρχει γυρισμός για όσους γλυτώσουν τη σφαγή! Μέσα στην καταστροφή και τον θάνατο προσπαθούν να επιβιώσουν οι γυναίκες της Παλαιστίνης. Γεννούν τα παιδιά τους όπου βρουν τόπο να σταθούν, χωρίς νοσοκομεία και γιατρούς, χωρίς να ξέρουν αν θα ζουν την επόμενη στιγμή. Όταν οι ίδιες πεινούν και διψούν, πώς να μπορέσουν να θηλάσουν για να τα κρατήσουν στη ζωή; Και όταν τα παιδιά τους πέφτουν νεκρά από τους σιωνιστές φονιάδες τα κρατούν στην αγκαλιά τους και συνεχίζουν να παλεύουν για ζωή και λευτεριά. Αντιστέκονται στη γενοκτονία που έχουν εξαπολύσει οι σιωνιστές φασίστες με απίστευτη δύναμη και αντοχή.

Το γυναικείο ζήτημα είναι στενά συνδεδεμένο με τη μορφή και την οργάνωση που πρέπει να έχει η ανθρώπινη κοινωνία για να αντικαταστήσει την καταπίεση, τη στέρηση, την αθλιότητα σε όλες τις μορφές, με την ανθρώπινη ελευθερία, τη φυσική και κοινωνική υγεία. Είναι μια πλευρά του γενικού κοινωνικού προβλήματος και θα λυθεί μαζί του, δηλαδή με την ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης που το γεννά, του καπιταλισμού. Πραγματική ισοτιμία της γυναίκας και του άντρα μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο όταν καταργηθεί η κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση των γυναικών και των αντρών, ενώ η διαχείριση του νοικοκυριού, που σήμερα αποτελεί ατομική απασχόληση, θα μετατραπεί σε τομέα της κοινωνικής παραγωγής. Όπως είναι λάθος να ελπίζουμε και να επενδύουμε στην ισότητα στον καπιταλισμό, είναι λάθος να θεωρείται πως με το πάρσιμο της εξουσίας από το προλεταριάτο λύνεται με έναν αυτόματο τρόπο η γυναικεία ανισοτιμία. Η ιστορική εμπειρία έδειξε πως δεν αρκεί μόνο η ήττα της αστικής τάξης και σε ό,τι αφορά στη χώρα μας και του ιμπεριαλιστών που την «προστατεύουν». Απαιτείται η αποδόμηση όλου του εποικοδομήματος που έχει διαμορφωθεί στο πέρασμα χιλιάδων χρόνων ταξικής κοινωνίας, που έχει πάρει διάφορες μορφές, αλλά με πάντα σταθερή την ανισοτιμία της γυναίκας ως φυσική κατάσταση του ανθρώπινου είδους. Το εποικοδόμημα εισχωρεί σε κάθε πλευρά της ζωής, στα ήθη και τα έθιμα αιώνων, στη γλώσσα, την τέχνη. Όλα χρειάζεται να αναποδογυρίσουν.

Ο μαρξισμός έχει ιστορικά ταυτιστεί με τις κατακτήσεις της γυναίκας κι έχει δείξει τον δρόμο για την απελευθέρωσή της από κάθε κοινωνική ανισότητα. Ήταν τόσο καθοριστικός ο ρόλος του, που δεν παρακάμπτεται εύκολα. Παρά τη συστηματική προσπάθεια του φεμινισμού να τον μηδενίσει, δείχνει απίστευτη αντοχή. Αυτό όμως δεν αρκεί. Ο ιστορικός υλισμός δεν κουβαλάει αιώνιες λύσεις. Είναι εργαλείο ανάλυσης της κοινωνίας και επαναστατικής δράσης. Οι απαντήσεις και οι λύσεις που δόθηκαν σε άλλες συνθήκες μια προηγούμενη ιστορική περίοδο, τα συμπεράσματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης είναι χρήσιμα αλλά δεν αρκούν. Έχουν αλλάξει πολλά δεδομένα. Η γυναίκα είναι πια αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού δυναμικού, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα διεκδικούσε ακόμα το δικαίωμα στην εργασία. Νέες μορφές εκμετάλλευσης της γυναίκας προστίθενται στις κλασικές, νέα προβλήματα ξεπροβάλλουν μέσα απ’ τις αστικές «λύσεις», νέες ανάγκες δημιουργούνται στο επίπεδο των ανθρώπινων σχέσεων, νέες συνθήκες καταπίεσης διαμορφώνονται μέσα στη σύγχρονη οικογένεια και από παντού ξεχειλίζει η βία του συστήματος που τη στοχοποιεί. Η διαδικασία απελευθέρωσης των γυναικών είναι αδιαχώριστη από την ταξική πάλη και τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές που ο επαναστατικός αγώνας φέρνει στην κοινωνία.

Γυναίκα κι εργασία

Το ΚΚΕ αποφάνθηκε: Η Χούντα δεν ήταν αμερικανοκίνητη. Πάλι λάθος έκανε ο λαός.

(τα βίντεο που αναφέρονται παρατίθενται στο τέλος του κειμένου)

«Έξω αι ΗΠΑ», «έξω το ΝΑΤΟ».  

Επί 50 χρόνια, κάθε 17 Νοέμβρη, τα εμβληματικά συνθήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ξαναγράφονται στις πύλες της οδού Πατησίων, αυτές που τότε συνέτριψαν τα τανκς, ενώ έχουν χαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη κάθε προοδευτικού ανθρώπου. Τα αντιαμερικανικά συνθήματα και οι θέσεις που απηχούν, υιοθετήθηκαν από την εξεγερμένη νεολαία ακριβώς επειδή εξέφρασαν με ακρίβεια την αντίθεσή τους στον ιμπεριαλισμό και στον φασισμό και την αποφασιστικότητά τους να αγωνιστούν για την ανεξαρτησία της χώρας μας. 50 χρόνια μετά, ο τόμος Γ2 του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, αναθεωρεί τις παλαιότερες θέσεις του ίδιου του κόμματος για τα αίτια του απριλιανού πραξικοπήματος αλλά κυρίως επιφέρει ένα πλήγμα στα «κοινώς παραδεδεγμένα» σημεία αναφοράς του κινήματος. Σε μια συγκυρία σαν τη σημερινή, που ο ιμπεριαλισμός δείχνει τα δόντια του στους λαούς  με τον πιο βάρβαρο τρόπο και η χώρα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη βάση στην υπηρεσία των μεγαλύτερων φονικών μηχανών του πλανήτη, ο Περισσός αποφασίζει να «επισημοποιήσει» ουσιαστικά, μια αναθεώρηση που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί δεν είχαν καμία εμπλοκή στην οργάνωση του πραξικοπήματος των Συνταγματαρχών.

Αναθεωρώντας την Ιστορία

Συγκεκριμένα, σε εκδήλωση - παρουσίαση του Γ2 Τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του Κόμματος (1967 - 1974), η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, δήλωσε ότι το κέντρο που οργάνωσε – επέβαλε την δικτατορία «ήταν μέσα στην Ελλάδα, ήταν τμήμα της διοίκησης του Στρατού, του Ελληνικού Στρατού, όχι της ανώτερης διοίκησης (στρατηγών) ή του βασιλιά αλλά συνταγματαρχών, ταγματαρχών, αξιωματικών. Το πραξικόπημα δεν έγινε από κάποιον ξένο κατασταλτικό μηχανισμό, όπως συχνά συνέβαινε π.χ. σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, με άμεση παρέμβαση των ΗΠΑ ή άλλων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών. ΗΠΑ - ΝΑΤΟ δεν είχαν κάποια κρίση στις σχέσεις τους με την Ελλάδα ώστε να τους χρειαζόταν μία κυβέρνηση υποχείριο.» (video 1,  17.40) Αλίμονο! Δεν χρειάστηκε καν η επέμβαση αμερικανών πεζοναυτών όπως έγινε σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.  Όσο για την παρουσία του διαβόητου 6^ου στόλου στον Πειραιά δεν ήταν παρά μια «ιδιαιτερότητα» της εξωτερικής πολιτικής της δικτατορίας. (video 1, 23:30)

Το εποικοδόμημα δεν έπεσε από τον ουρανό (Τοποθέτηση σε ζητήματα που ανέδειξε η αντιπαράθεση για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και κριτική στις θέσεις του ΚΚΕ)

 απόσπασμα - προδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία

"Δεν υπάρχει καμιά ιδέα στον κόσμο που να μην έχει τα σημάδια της πάλης των τάξεων" - Μάο Τσετούγκ

Η θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια ήταν υποχρέωση της κυβέρνησης απέναντι στην ΕΕ προκειμένου να ολοκληρωθεί η ατζέντα της στο όνομα της εξάλειψης των διακρίσεων.

Η περίφημη αυτή ατζέντα προσπαθεί να διευθετήσει προβλήματα της ίδιας της αστικής τάξης είτε να ρυθμίσει προς όφελός της προβλήματα κοινωνικών ομάδων, όπως κατατάσσουν οι αστοί τους ανθρώπους βάσει κάποιων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, για να αποφύγουν την αναφορά σε κοινωνικές τάξεις. Στο όνομα πάντα της εξάλειψης των διακρίσεων, έχουν «λύσει» τα ζητήματα της ανισοτιμίας των δύο φύλων. Έτσι μπόρεσαν, στο όνομα της ισοτιμίας, να καταργήσουν μια σειρά κατακτήσεις του γυναικείου κι εργατικού κινήματος, όπως η πρόωρη συνταξιοδότηση γυναικών και να νομιμοποιήσουν την απόλυση εγκύων.

---

Καταρχάς, είναι λάθος να χαρακτηρίζεται μια οποιαδήποτε άποψη γενικά και αόριστα ως συντηρητική ή προοδευτική. Πρέπει να προσδιορίζεται πάντα σε σχέση με τι συγκρίνεται. Έτσι, η ανανέωση που φέρνουν οι αστοί στη μορφή της οικογένειας με τον γάμο ομόφυλων, δεν την καταστρέφει αλλά αντίθετα την ενισχύει και την προσαρμόζει στα νέα δεδομένα, την φρεσκάρει. Ο Ντέιβιντ Κάμερον, από τους ηγέτες των Συντηρητικών στη Βρετανία, είπε κάποτε: «Δεν υποστηρίζω τον γάμο ομοφυλοφίλων παρότι είμαι Συντηρητικός. Τον υποστηρίζω επειδή είμαι Συντηρητικός». Οι Άγγλοι Τόρηδες αυτοαποκαλούνται «συντηρητικοί» γιατί θέλουν να κρατήσουν ήθη κι έθιμα, αρχές, παράδοση και θεσμούς και πάνω απ’ όλα την οικογένεια.

Για τη μεγαλοαστική τάξη κάθε χώρας εξακολουθεί ο γάμος να είναι οικονομική συναλλαγή που δεν γίνεται με ιδιωτικά συμβόλαια(εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν) ούτε με προικοσύμφωνα πια, αλλά με τη διαμεσολάβηση του κληρονομικού οικογενειακού αστικού Δίκαιου. Οι ίδιοι νόμοι ρυθμίζουν τις περιουσίες των μικροαστών, μονάχα που τους πέφτουν περίπλοκοι και δαπανηροί. Οι ίδιοι νόμοι ισχύουν για την εργατική οικογένεια που δεν της λύνουν αλλά της δημιουργούν πολλά προβλήματα, μιας και θεωρείται προνομιούχος ένα εργάτης που έχει σπίτι και αμάξι. Μέσα σε αυτό το νομικό πλαίσιο ζητούν να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια των αστών και να μη διακινδυνεύουν τα πλούτη τους από παράπλευρους δρόμους. Από τη θεσμοθέτηση του γάμου για ομόφυλα ζευγάρια δεν επωφελούνται μόνο οι αστοί. Η αστική τάξη όταν νομοθετεί το κάνει στο όνομα όλων των πολιτών του κράτους που ηγείται. Με αυτό τον τρόπο επωφελούνται και οι άλλες τάξεις. Όμως, η ισονομία στον καπιταλισμό ταυτόχρονα συγκαλύπτει και διαιωνίζει την ταξική ανισότητα.

Τοπική αυτοδιοίκηση και Περιφερειακές-Δημοτικές εκλογές 2023

Στις αρχές του Οκτώβρη είναι προγραμματισμένες οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν με τον τελευταίο νόμο του Βορίδη, (στον οποίο αναφερόμαστε παρακάτω), σε συνδυασμό και με μια σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων που έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ. Πριν μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα για τις εκλογές του Οκτώβρη, είναι αναγκαίο να θυμίσουμε μερικά από τα χαρακτηριστικά που έχει πλέον η Τ.Α. (Τοπική Αυτοδιοίκηση).

Η τοπική αυτοδιοίκηση σήμερα

Η τοπική εξουσία ή τοπική αυτοδιοίκηση όπως λέγεται, με μια σειρά νόμους από την δεκαετία του 2000 έως και σήμερα (Καλλικράτης, Καποδίστριας, Κλεισθένης,) μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε όργανο επιβολής της κρατικής εξουσίας απέναντι στο λαό, καθώς και  -όλο και πιο απροκάλυπτα- σε όργανο εξυπηρέτησης των συμφερόντων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της. Τα –ούτως ή άλλως- αντιλαϊκά χαρακτηριστικά του θεσμού ενισχύονται ιδιαίτερα με μοχλό και βασικό εργαλείο τον 2ο βαθμό της τοπικής αυτοδιοίκησης (περιφέρειες). Για αυτό το λόγο, είμαστε ενάντια στη συμμετοχή στις περιφερειακές εκλογές και καλούμε το λαό να γυρίσει την πλάτη του σε αυτή τη διαδικασία.

Οι δήμοι, όπως διαμορφώθηκαν μέσα από όλες αυτές τις παρεμβάσεις, απομακρύνθηκαν ακόμα περισσότερο από τον λαό.  Συγκέντρωσαν τις αρμοδιότητες που αφορούν πολύ εκτεταμένες περιοχές σε ένα μόνο δήμο, οδηγώντας  την  ύπαιθρο της Χώρας σε εγκατάλειψη, ενώ αντίστοιχα δημιουργήθηκαν δήμοι «τέρατα» στα αστικά κέντρα.

Τα ναυάγια των προσφύγων και των μεταναστών είναι δολοφονίες των ιμπεριαλιστών!

 Η μοναδική πράξη αλληλεγγύης μπορεί να δοθεί από τους λαούς και την κοινή τους πάλη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό

Σε υγρό μαζικό τάφο μετατράπηκε η θάλασσα νοτιοδυτικά της Πελοποννήσου. Οι εικόνες και τα γεγονότα σοκάρουν και ο μέχρι στιγμής αριθμός των νεκρών του ναυαγίου στην Πύλο αναδεικνύουν μόνο ένα μέρος της τραγωδίας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι πληροφορίες για τους εκατοντάδες που αγνοούνται, που δεν ξέρουμε αν ζουν ή έχουν πεθάνει, προμηνύουν τον εφιάλτη που θα ακολουθήσει. Το ναυάγιο στην Πύλο είναι η κορύφωση της τραγικής Οδύσσειας των εκατοντάδων προσφύγων και μεταναστών που βρέθηκαν στο βυθισμένο αλιευτικό.

Η διαδρομή που ακολούθησε το σκάφος χαρακτηρίζεται ως εξαιρετικά επικίνδυνη και πολύνεκρη. Ξεκινά από τη νότια Τουρκία ή τη Λιβύη με κατεύθυνση την Ιταλία, περνώντας νοτιοδυτικά της Ελλάδας. Κι όμως, πολλοί πρόσφυγες την επιλέγουν, γιατί ξέρουν ότι στα ελληνικά σύνορα θα αντιμετωπίσουν τα pushbacks, τις βίαιες επαναπροωθήσεις.

Η στάση του Λιμενικού ήταν συνεπής ακριβώς με μια τέτοια κατεύθυνση. Υπάρχουν καταγγελίες για το γεγονός ότι δεν επενέβη, όπως θα έπρεπε, ισχυριζόμενο, εκ των υστέρων, ότι το σκάφος αρνήθηκε τη βοήθεια! Οι ελληνικές αρχές ήξεραν από νωρίς για το πλωτό νεκροταφείο, αλλά απλώς έλπιζαν πως θα προλάβουν να πετάξουν την …καυτή πατάτα από τα χέρια τους.

Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όταν απάντησε σε συγκέντρωση στην Καλαμάτα για το ναυάγιο πως: «Ο φράχτης προστατεύει τα σύνορα της χώρας μου». Είναι η ίδια που τελικά δεν παρασημοφόρησε τον διασώστη Αποστολόπουλο, ενδίδοντας στις ακροδεξιές πιέσεις. Αν ο θεσμός που εκπροσωπεί εκφράζει την συλλογική στάση της άρχουσας τάξης, καταλαβαίνουμε τι περιμένει τους καραβοτσακισμένους επιζώντες. Γιατί σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, όχι μόνο δεν έχουν την περίθαλψη που χρειάζονται, αλλά καταλήγουν κρατούμενοι… Κι ας έχουμε εθνικό πένθος…

Και ακόμα χειρότερα, τα ακροδεξιά σκουπίδια βρήκαν τον τρόπο να χύσουν το σιχαμένο τους δηλητήριο: Ο Τζήμερος, που επέστρεψε στην πολιτική λίγες μέρες μετά που την παράτησε, για να βρίσει τους αριστερούς. Ο Κρανιδιώτης, που έδωσε συγχαρητήρια στην Σακελλαροπούλου. Ο Μπόγδανος, που βγήκε και στην τηλεόραση για να μας πει ότι συμφωνεί με το πένθος, αρκεί να μην είναι εθνικό. Η Λατινοπούλου, που θεωρεί απαράδεκτο το πένθος, όταν δεν κηρύχθηκε αντίστοιχο για τον Κοκό. Ο Ανδριανόπουλος, που ζητά από την Ευρώπη να μην φέρνει μουσουλμάνους για εργατικά χέρια, αλλά Ινδουιστές ή Λατίνους. Και η Στεφανίδου, που αναρωτιέται τι δουλειά έχουν τα ασθενοφόρα στην Πύλο, όταν δεν φτάνουν να καλύψουν τις ανάγκες των Ελλήνων…

Από πού έρχονται όλοι αυτοί οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες και μετανάστες, που σκυλοπνίγονται στα σύγχρονα δουλεμπορικά; Ήταν απλά άτυχοι με την επιλογή τους να μετακινηθούν με αυτόν τον τρόπο με κατεύθυνση τις ευρωπαϊκές χώρες; Ήταν γενικώς άτυχοι που γεννήθηκαν σε χώρες που οι λαοί βιώνουν τον πόλεμο, την καταστροφή, τη βία και την εκμετάλλευση; Ποιος έχει την πραγματική ευθύνη γι’ αυτήν την «κακοτυχία»; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που δεν θα ακουστούν και δεν θα απαντηθούν ποτέ από τα αστικά και συστημικά φερέφωνα των γνωστών ΜΜΕ, τους εκπροσώπους των υπηρεσιών και των οργανισμών που έχουν βρεθεί στο σημείο και προφανώς δεν θα ακουστούν από τα αστικά πολιτικά πρόσωπα που με μεγάλη υποκρισία δείχνουν πως ενδιαφέρονται.

Η Οδύσσεια ξεκινά για εκατομμύρια ξεριζωμένων που αναγκάζονται να φύγουν από τον τόπο τους για να γλιτώσουν από τις βόμβες των ιμπεριαλιστών, τα αντιδραστικά καθεστώτα, τις εμφύλιες συρράξεις, τη φτώχεια και την ανέχεια. Πίσω από όλα αυτά βρίσκονται οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις των ιμπεριαλιστών, Αμερικανών, Ευρωπαίων και Ρώσων, που με το αίμα των λαών σχεδιάζουν το ξαναμοίρασμα του πλανήτη. Δεν χωρά καμία αμφιβολία για τους πραγματικούς ενόχους τέτοιων εγκλημάτων, που έχουν μετατρέψει τις χώρες που βρίσκονται στα σημεία των συγκρούσεων σε ερείπια και τη Μεσόγειο σε ένα απέραντο νεκροταφείο για τους κολασμένους αυτής της γης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμα και στην πρόσφατη, λίγες ημέρες πριν το ναυάγιο της Πύλου, συμφωνία για την αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος έβαλε όρους που θα ικανοποιούν και θα διευκολύνουν πρωτίστως τις χώρες-μέλη της, αφήνοντας μετέωρη για άλλη μια φορά την τύχη των ξεριζωμένων. Έρχεται τώρα εκ νέου, μετά από την τραγική εξέλιξη στην Πύλο, να ζητά αναθεώρηση, πάντα όμως στις κατευθύνσεις της αντιμεταναστευτικής πολιτικής που έχει χαραχθεί όλα αυτά τα χρόνια, δηλαδή χωρίς να υπολογίζει τις ζωές των προσφύγων και των μεταναστών. Σε γενικές γραμμές, όσοι από τους μετανάστες δεν θα σκυλοπνίγονται θα αντιμετωπίζουν τη φυλάκιση, το κυνηγητό, τον γραφειοκρατικό λαβύρινθο για την απόκτηση εγγράφων και τέλος την αναγκαστική επιστροφή στις ρημαγμένες χώρες τους.

Αυτά επιφύλασσε και θα συνεχίζει να επιφυλάσσει ο ιμπεριαλισμός για τους λαούς του κόσμου. Πόλεμος, κυνήγι και τέλος θάνατος, ακόμα και στην αγκαλιά τις «φιλόξενης» Ευρώπης. Τα κροκοδείλια δάκρυα της ελληνικής κυβέρνησης, το τριήμερο πένθος και η συγκάλυψη του εγκλήματος με ψέματα δεν μπορούν να αποκρύψουν το μερίδιο της ευθύνης της ελληνικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών της αφεντικών. Όχι μόνο για τα όσα συνέβησαν στην Πύλο, το Φαρμακονήσι, την Κρήτη και πάει λέγοντας, αλλά και νωρίτερα, εκεί που συμβαίνει ο πόλεμος και η δυστυχία, γιατί έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε μια απέραντη ΝΑΤΟϊκή βάση, πάντα σε ετοιμότητα για τις πολεμικές επιχειρήσεις των ιμπεριαλιστών σε Βαλκάνια, Βόρεια Αφρική, Μέση Ανατολή και, βέβαια, στην Ουκρανία.

Γι’ αυτό και η πραγματική αλληλεγγύη, η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορούν να πάρουν αυτοί οι ξεριζωμένοι είναι η ανάπτυξη του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος σε κάθε χώρα του κόσμου, ενάντια στους κοινούς εχθρούς, τους καταπιεστές και τους εκμεταλλευτές. Είναι η ανάδειξη της φιλίας των λαών στην πρώτη γραμμή, πέρα και ενάντια στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία.

Όρκος στον Νοέμβρη...

 Σχεδόν μισό αιώνα μετά και ακόμα δεν λέει να σβήσει η λάμψη της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973. 49 χρόνια τώρα, το σύστημα της εξάρτησης στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά και της εκμετάλλευσης του λαού και της εργατικής τάξης με νύχια και με δόντια πασχίζει να ξεγράψει από τη μνήμη του λαού και της νεολαίας το μήνυμα του Πολυτεχνείου. Παρόλα αυτά, κάθε Νοέμβρη, πεισματικά και επίμονα, χιλιάδες διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο, την εξάρτηση και την εκμετάλλευση. Κάθε Νοέμβρη και κάθε χρόνο που περνάει, το πολιτικό σύστημα που προέκυψε από τον ιστορικό συμβιβασμό του '74, εξαρτημένο πλέον από Ευρώπη και Αμερική, προσπαθεί να ταΐσει αυταπάτες και ψέματα τον λαό, για τη νομοτέλεια της εκμετάλλευσης και την κανονικότητα της εξάρτησής του από τα ξένα αφεντικά του. Και κάθε Νοέμβρη, η νεολαία και ο λαός εξακολουθούν να τους χαλάνε τη σούπα. Δεν είναι εύκολο για το σύστημα αυτό να αναγκάζεται να ανέχεται τον φόρο τιμής που δίνει ο λαός στους αγώνες και τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Δεν είναι εύκολο, γιατί οι στόχοι πάλης του, οι αγώνες εκείνης της εποχής, τα αιτήματα και η εξέγερση η ίδια του '73 ήταν και είναι αμφισβήτηση της ίδιας της φύσης της αστικής τάξης, των επιλογών της και των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της. Η ουσία αυτής της αμφισβήτησης παραμένει, είναι επίκαιρη και χρειάζεται, γιατί η πραγματικότητα η ίδια το υπαγορεύει. Είναι με λίγα λόγια σημερινή ανάγκη η συγκρότηση και το βάθεμα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, της πάλης ενάντια στον πόλεμο στην Ουκρανία και ενάντια στην εμπλοκή λαού και νεολαίας στα πολεμικά σχέδια, στα οποία μας σέρνει η κομπραδόρικη αστική τάξη. Είναι επίκαιρη η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, όταν ο λαός πεινάει, κρυώνει και δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Όπως επίκαιρη είναι και η πάλη ενάντια στον φασισμό και το δηλητήριο του εθνικισμού, που σπέρνουν το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός. Σκοπός τους είναι να διασπάσουν και να διαλύσουν την αλληλεγγύη των λαών και την πάλη που χρειάζεται να αναπτύξει ο λαός μας με τον τουρκικό λαό, σε ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό και διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας.

Το φύλλο 867 της Προλεταριακής Σημαίας σε ηλεκτρονική έκδοση

Ελληνοτουρκικές αντιθέσεις - Επικίνδυνες εξελίξεις

Κάτω από το πλαίσιο που διαμορφώνει ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών, και μέσα σε μια φάση που η περιοχή μας βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη δίνη των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων και τυχοδιωκτισμών για τον έλεγχό της, σε διαρκή αλληλοτροφοδότηση βρίσκεται ο αντιδραστικός ανταγωνισμός των δύο εξαρτημένων αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, που αρχίζει να επεκτείνεται επικίνδυνα σε πολλά μέτωπα και πεδία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους λαούς.

Καμιά εξέλιξη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ή καλύτερα στις αντιθέσεις που διέπουν τις αστικές τάξεις των δύο χωρών, δεν μπορεί να ειδωθεί καθολικά και εν τέλει σωστά, αν παραλειφθούν δύο σημαντικές πλευρές που καθορίζουν αυτές τις σχέσεις. Πλευρές οι οποίες μπορούν χωρίς μονομέρειες να ερμηνεύσουν από τη σκοπιά του λαϊκού παράγοντα τον ανταγωνισμό τους, που αυξάνει επικίνδυνα.

Πόλεμος στην γειτονιά μας, αγριότητα στη χώρα

Η επίσημη -συστημική και κυβερνητική- πολιτική βιτρίνα της χώρας συνεχίζει βέβαια να προσπαθεί να παρουσιάζει εικόνα σταθερότητας και προοπτικές «ανάπτυξης». Σε ιστορικά χαμηλά τα ομόλογα –«εκτιμούν τη χώρα οι αγορές»-, γκάλοπ στα οποία η λεγόμενη μεσαία τάξη εμφανίζεται να πανηγυρίζει για την επερχόμενη ανάπτυξη και μέτρα απαλλαγής από τον ΦΠΑ για την οικοδομή (αυτή που η τράπεζα της Ελλάδας μόλις τα προηγούμενα χρόνια έκρινε ως «μη ανταγωνιστική και αναπτυξιακή επιλογή»…). Και βέβαια, δίπλα σε όλα αυτά, σταθερό μοτίβο οι ύμνοι για την ολοένα ισχυρότερη πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα των ισχυρών της Δύσης, πρόσδεση που «τακτοποιεί και αναβαθμίζει» τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας.

Σκληρά μαθήματα - αναγκαία συμπεράσματα για τα κινήματα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης

«Θεωρούμε αναφαίρετο το δικαίωμα των Κούρδων, όπως και κάθε λαού, στην ελευθερία, την ασφάλεια, την αυτοδιάθεση. Τα δικαιώματα αυτά δεν τα χαρίζει κανείς, πολύ περισσότερο δεν τα χαρίζουν οι ιμπεριαλιστές και οι κάθε λογής αντιδραστικοί».

Έτσι κατέληγαν -και όχι τυχαία- οι Θέσεις –και Αποφάσεις πια- της 9ης Συνδιάσκεψης της οργάνωσής μας για τις Διεθνείς Εξελίξεις στο κεφάλαιο για τη Μέση Ανατολή. Είχε ήδη κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από τη χρησιμοποίηση των Κούρδων της Συρίας από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, προκειμένου να μπορέσει να αποκτήσει ένα «εργαλείο» στο έδαφος της Συρίας, μετά και την αποτυχία του ΙΣΙΣ και του συνοθυλεύματος των ένοπλων αντικαθεστωτικών ομάδων. Αυτή η «εργαλειοποίηση» του κουρδικού λαού από τις ΗΠΑ και η συναίνεση-υποταγή της ηγεσίας του, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στις τραγικές εξελίξεις που ζει σήμερα.

Πλήρη αθώωση και άμεση επιστροφή στην εργασία της, χωρίς καμία κύρωση!

Άλλαξε το απολυτήριο από 5η σε 6η δημοτικού προκειμένου να προσληφθεί ως καθαρίστρια. Την αθώωσαν γι” αυτό, αλλά την καταδίκασαν σε 10 χρόνια φυλάκισης για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, μιας και πληρωνόταν για την εργασία της. Και μάλιστα της ακύρωσαν ένσημα 20 χρόνων! Εν τέλει την Τετάρτη 28/11 το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Λάρισας αποφάσισε την αποφυλάκισή της για λόγους υγείας, μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης στον Άρειο Πάγο. Ο δικηγόρος της εξερχόμενος από το Εφετείο δήλωσε πως «δεν υφίσταται απάτη διότι και η απάτη έχει παραγραφεί». Ωστόσο εμείς δεν μπορούμε παρά να σταθούμε πολιτικά στην ουσία του ζητήματος και όχι στη νομοθεσία.

Με ποια στρατηγική ενάντια στη φασιστικοποίηση και τη φασιστική απειλή

Με αφορμή μια σειρά από γεγονότα που αρχίζουν από την εκλογική ενίσχυση της

ακροδεξιάς σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης (με πιο πρόσφατη αυτή στο κρατίδιο της Βαυαρίας) και συνεχίζουν με την αύξηση των ρατσιστικών-ακροδεξιών κρουσμάτων και στην Ελλάδα και πέραν της Χρυσής Αυγή, με πιο πρόσφατα α) το κείμενο κάποιας «επιτροπής ανωνύμων», που απέσπασε τις υπογραφές 1.500 γονέων και κηδεμόνων από διάφορα σχολεία της Χίου (γιατί ενώ δήθεν εκφράζει η «επιτροπή» το «ειλικρινές ενδιαφέρον» της και θεωρεί «απολύτως σεβαστό το δικαίωμα των παιδιών των μεταναστευτικών πληθυσμών στην εκπαίδευση», τάσσεται ευθέως κατά της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων στα σχολεία, προτείνοντας επί της ουσίας την γκετοποίησή τους στα στρατόπεδα «φιλοξενίας») β) τη… «φιλολογική» παρέμβαση της ΕΛΜΕ Λέσβου (όπου κυριαρχεί η ΔΑΚΕ της ΝΔ), που πρόκρινε με απόφαση (!) τη χρήση του όρου «λαθρομετανάστης» από τους εκπαιδευτικούς με πλήρη κάλυψη της ΔΑΚΕ Καθηγητών Δ.Ε και, κυρίως, γ) την εν ψυχρώ δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου από «νομοταγείς πολίτες που υπερασπίζονται την περιουσία τους» απέναντι σε όσους θεωρούν ύποπτους και «διαφορετικούς», τίθεται ξανά το ερώτημα της στρατηγικής απέναντι στη φασιστικοποίηση και τη φασιστική απειλή. 

Χορεύουν στο ΟΝΟΜΑ… του ΝΑΤΟ οι κυβερνήσεις Ελλάδας και πΓΔΜακεδονίας. Οι κίνδυνοι για τους λαούς των Βαλκανίων περισσεύουν

Μεγάλη κινητικότητα παρατηρείται το τελευταίο διάστημα για ένα από τα «εκκρεμή» ζητήματα που υπάρχουν στα Βαλκάνια. Αναφερόμαστε στο ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ. Σ’ αυτό το πλαίσιο είχαμε την επανεμφάνιση του απεσταλμένου του ΟΗΕ για το θέμα του ονόματος, Μάθιου Νίμιτς. Μετά την αναβολή μιας συνάντησης με τους διαπραγματευτές της Ελλάδας και της πΓΔΜ, που επρόκειτο να διεξαχθεί στις 20 ή 21 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε συνάντηση στις 11 και 12 Δεκέμβρη στις Βρυξέλλες, για την οποία ο Νίμιτς δήλωσε ότι έγινε «σε πολύ θετικό κλίμα», ενώ προγραμματίζεται νέα συνάντηση στις 19 Γενάρη στη Ν. Υόρκη. Σχεδιάζεται ανταλλαγή επισκέψεων κυβερνητικών παραγόντων σε Αθήνα και Σκόπια, ενώ, αν όλα κυλήσουν ομαλά, μπορεί να συναντηθούν Τσίπρας – Ζάεφ στο Νταβός. Σημαντική θεωρείται η επίσκεψη του γραμματέα του ΝΑΤΟ στα Σκόπια στις 17 Γενάρη, όπου, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, θα συναντηθεί με το πολιτικό προσωπικό της χώρας, προσφέροντας τη «φιλική ενθάρρυνση» που επίμονα με δηλώσεις του αναζητά ο υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Νίκολας Ντιμιτρόφ.

Σχετικά με την καύση αποβλήτων που δρομολογείται από την ΑΓΕΤ Ηρακλής στο Βόλο

Αντιμέτωποι με μια σκληρή πραγματικότητα έρχονται οι  κάτοικοι του Βόλου και των γύρω περιοχών. Μια πραγματικότητα τοξική, που συμπληρώνει την επιθετική πολιτική του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό.

Η ΑΓΕΤ Ηρακλής που ανήκει στη γαλλική Lafarge, ξεκινά διαδικασίες καύσης σκουπιδιών τύπου RDF δηλαδή απορριμματικά καύσιμα που προκύπτουν από μονάδες επεξεργασίας αποβλήτων και SRF δηλαδή δημοτικά χαρτόνια, χαρτιά και ξύλο από δημοτικά απόβλητα.

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είχε δώσει άδεια στην ΑΓΕΤ για καύση RDF/SRF η οποία τροποποιήθηκε το Γενάρη του 2017 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με αποτέλεσμα να τετραπλασιαστεί το όριο που είχε αδειοδοτηθεί το 2013!